کیمونو سنتی بلند

خرید کیمونو

در جهانی که سرعت و سطحی‌نگری گاه چهره‌ی اصالت را در میان خود پنهان می‌کند، هنوز آثاری وجود دارند که بر خلاف جریان حرکت می‌کنند؛ آثاری که نه به‌دنبال جلب توجه ساده‌اند و نه خود را در چارچوب کلیشه‌های رایج محدود می‌کنند. این کیمونو از همین جنس است؛ تلاقی هنر، تاریخ، فرهنگ و دقت در انتخاب متریال، در قالب لباسی که بیش از یک پوشش، روایت‌گر یک نگاه است.

ژاکارد همیشه یکی از برجسته‌ترین پارچه‌هایی بوده که در میان طراحان مد جایگاهی ویژه داشته است؛ نه تنها به‌خاطر کیفیت بافت، که به‌خاطر معماری نقش‌ها و نحوه‌ی ظهور و پنهان شدن نور در لایه‌های تار و پود. در این اثر، ژاکاردی با زمینه‌ی خاکستری و نقش‌های صورتی ملایم، زبان بصری خود را با آرامش و وقار آغاز می‌کند. در این ترکیب، صورتی نه فریاد می‌زند و نه می‌گریزد؛ بلکه خود را همچون مهی سبک روی سطح خاکستری می‌نشاند و به پارچه حسی از نقاشی‌های کلاسیک شرقی می‌بخشد. در نقش‌مایه‌ها، یادآور باغ‌های کهن، معماری سنتی و طبیعت تزیینی شرق، جهانی آرام از تعادل و هارمونی شکل می‌گیرد؛ جهانی که هم برای نگاه مدرن آشناست و هم برای ذهن علاقه‌مند به تاریخ، ریشه‌دار.

فرم کیمونو، همان‌گونه که انتظار می‌رود، در پی بازآفرینی وفادارانه‌ی ساختار کلاسیک است؛ ساختاری که در آن تناسب، تعادل، امتداد خط و مچ آزادی آستین‌ها، همگی بخشی از روح پوشش هستند. آستین‌ها اینجا تنها تکه‌ای از لباس نیستند؛ بخشی از بیان فرم‌اند. باز بودن آن‌ها، همراه با حجم کنترل‌شده‌ی پارچه، کیمونو را تبدیل به حرکتی جاری می‌کند؛ پارچه نه فقط پوشاننده‌ی بدن، که امتداد بدن است. با هر حرکت دست، نور در سطح ژاکارد شکسته می‌شود و نقش‌ها جان تازه‌تری می‌گیرند؛ گویی لباس تنها زمانی کامل می‌شود که در دستان فرد پوشنده به جریان درمی‌آید.

یکی از مهم‌ترین عناصر، انتخاب آستر است؛ لایه‌ای که شاید از نگاه مخاطب پنهان بماند، اما کیفیت حضور آن در هر حرکت آشکار می‌شود. برای آستین‌ها، آستر ساتن با رنگ رز-گلد ملایم، ترکیبی از وقار و مدرنیته ایجاد کرده است. این آستر همانند انعکاس ضعیف آفتابِ صبحگاهی روی فلز برس‌خورده، تنها به اندازه‌ای می‌درخشد که عمق ببخشد، نه آنکه بر پارچه‌ی اصلی غلبه کند. این انتخاب، تقابل زیبایی میان مات بودن نسبی ژاکارد و براقیت ترکیبی آستر ایجاد می‌کند و در نهایت، کیفیت مجلل لباس را تکمیل می‌سازد.

در بخش میانی، اوبی خاکستری نقش ستون عمودی لباس را بر عهده دارد. این اوبی، با سادگی و ظرافت خود، پیوند میان بخش فوقانی و تحتانی لباس را محکم می‌کند و اجازه می‌دهد نقش‌های پیچیده‌ی ژاکارد بدون مزاحمت بصری، حضور خود را تثبیت کنند. بافت متمایز اوبی، سطحی صاف‌تر و عمیق‌تر از پارچه‌ی اصلی ارائه می‌دهد؛ سطحی که نگاه را در مرکز نگه می‌دارد و تعادل بصری کلی را تضمین می‌کند. انتخاب این رنگ نه تنها با زمینه‌ی خاکستری هماهنگ است، بلکه اجازه می‌دهد صورتی‌های ملایم ژاکارد با قدرت بیشتری خود را نشان دهند.

کیمونو همیشه لباسی بوده که در مرز میان سادگی و شکوه حرکت می‌کند. شکوه آن از تزئینات افراطی نمی‌آید، و سادگی آن نیز هیچ‌گاه به معنای بی‌تفاوتی نبوده است. جوهره‌ی کیمونو در توانایی‌اش برای تبدیل فرم‌های هندسی به زیبایی ارگانیک نهفته است؛ در این اثر، همین ویژگی به وضوح دیده می‌شود. خطوط عمودی، ساختار راست‌قامت تنه، آستین‌های باز و حجم کنترل‌شده‌ی پارچه، همگی به گونه‌ای کنار هم قرار گرفته‌اند که نتیجه نه یک لباس معمولی، بلکه یک ژست کامل بصری باشد.

رنگ‌ها نیز نقش مهمی ایفا می‌کنند. خاکستری، رنگی است که در سکوت خود قدرت دارد؛ نه تیره‌ای افسرده و نه روشنِ بی‌روح. میان این طیف، خاکستری انتخاب‌شده، پرستیژی آرام دارد؛ خصوصاً زمانی که در کنار صورتی کم‌رنگ قرار می‌گیرد. این صورتی، نوعی لطافت امروزی را وارد فرم کلاسیک می‌کند، بدون آنکه هویت لباس را تغییر دهد. در این میان، بافت ژاکارد که نور را در زوایای مختلف می‌شکند، به نقش‌ها عمق می‌دهد و گویی اسکچ‌های دست‌کشیده‌ی هنرمندی را روی سطح لباس زنده می‌کند.

پشت این لباس، انتخاب‌هایی دقیق در دوخت، برش و تناسب وجود دارد. تسلط بر الگوی کیمونو، یعنی شناخت فاصله‌ی مناسب یقه‌ها، تعادل بخش. پایین‌تنه، میزان حجم در آستین‌ها، نحوه‌ی قرار گرفتن اوبی و جمع شدن لایه‌های پارچه. همگی این‌ها با دقتی حساب‌شده کنار هم قرار گرفته‌اند تا کیمونو بتواند آن حس کلاسیک و آشنا را حفظ کند و در عین حال در استانداردهای زیبایی‌شناسی معاصر نیز بدرخشد.